Ocieplenie poddasza pianą PUR na Śląsku i w Małopolsce

Ciepło ucieka z poddasza w miejscach, których nie widać po zabudowie płytą. Pierwsze z nich to murłata, czyli belka leżąca na ściance kolankowej. Drugie to styk skosu z jętką, gdzie kończy się jedna płaszczyzna, a zaczyna druga. Trzecie to obejście komina i kołnierz okna dachowego.

W każdym z tych miejsc materiał układany kawałkami zostawia szczelinę. Szczelina jest wąska i niewidoczna, a przez nią zimą ucieka ciepłe powietrze. Latem to samo miejsce wpuszcza pod dach gorące. Właściciel widzi to później na rachunku i po tym, że w sypialni na poddaszu w lipcu nie da się spać.

Pianę natryskujemy prosto na powierzchnię i rozpręża się ona po zetknięciu z podłożem. Wchodzi w szczelinę między krokwią a deskowaniem, obchodzi murłatę i zamyka narożnik pod jętką. Warstwa jest bezspoinowa, więc mostków termicznych na styku dwóch płaszczyzn po prostu nie ma.

Na poddasza dajemy pianę otwartokomórkową, czyli tę miękką. Jest paroprzepuszczalna, więc para wodna z domu przez nią przechodzi i nie skrapla się pod izolacją. Poddasze oddycha, a drewno więźby zostaje suche.

Ta piana nie gromadzi kurzu i nie jest pożywką dla grzybów ani bakterii. Jest hipoalergiczna i nie oddaje zapachu do pomieszczenia, więc nadaje się pod poddasze użytkowe, w którym się mieszka i śpi. Przy okazji wygłusza, bo jej struktura rozprasza fale dźwiękowe. Deszcz po blasze słychać po natrysku znacznie ciszej.

Więcej o samym materiale i o tym, jak wygląda po natrysku, piszemy na osobnej stronie: Piana otwartokomórkowa, gdzie ją dajemy i dlaczego na poddasze.

Wiązary kratownicowe mają krzyżulce co kilkadziesiąt centymetrów. Materiał w płatach trzeba tam dociąć w kilkanaście kształtów, a każde cięcie to kolejna szczelina. Piana wchodzi w te przestrzenie bez docinania, bo rozpręża się w środku kratownicy.

Natryskujemy ją między krzyżulce i na spód połaci, bez łączeń. Zdjęcie na górze tej strony pokazuje dokładnie takie poddasze po naszej robocie. Widać na nim, że piana obeszła każdą belkę i nigdzie nie została goła deska.

Ocieplenie poddasza w domu jednorodzinnym to zwykle jeden dzień roboczy. Przyjeżdżamy busem z agregatem, rozwijamy węże po schodach i zabezpieczamy to, co zostaje w środku. Foliami zakrywamy okna dachowe, schody i wszystko, czego nie da się wynieść ze skosów.

Ekipa pracuje w kombinezonach i maskach, bo tak się przy natrysku pracuje. To standard roboty, a nie znak, że coś zagraża mieszkańcom. W czasie natrysku i przez chwilę po nim poddasze wietrzymy.

Natrysk idzie płaszczyzna po płaszczyźnie: najpierw ścianka kolankowa, potem skos, na końcu sufit pod jętką. Po wyjściu ekipy poddasze jest gotowe do zabudowy płytą. Pracujemy przez cały rok, także zimą, więc na ocieplenie poddasza nie trzeba czekać do wiosny.

Szczelne poddasze potrafi obniżyć koszt ogrzewania nawet o pięćdziesiąt procent. Zwrot takiej inwestycji liczy się zwykle w sześciu do ośmiu lat. Warstwa piany służy ponad dwadzieścia pięć lat i przez ten czas nie traci właściwości.

Materiał pracuje w zakresie od minus czterdziestu do plus stu stopni, więc mróz na dachu i upał pod blachą nic mu nie robią. Działa w obie strony: zimą trzyma ciepło w domu, latem trzyma upał na zewnątrz. Ocieplone poddasze podnosi też wartość domu, bo kupujący patrzą dziś na koszty ogrzewania.